Τι είναι το νερό;

Τι να είναι άραγε το νερό ;Θα πω εγώ που ξέρω. Ο πλανήτης θα έπρεπε να λέγεται Ωκεανός και όχι γη, καθώς φαίνεται γαλάζιος αφού τα 2/3 της επιφάνειας της γης είναι καλυμμένο με νερό!

Η Γη δημιουργήθηκε πριν από περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Δεν υπάρχουν προφανείς ενδείξεις ότι το νερό υπήρχε κατά τα πρώτα 800 εκατομμύρια χρόνια.

Το νερό γίνεται να υπάρξει σε τρεις μορφές πάγος-χιόνι, νερό, αέρας-σύννεφα-υδρατμοί. Στερεά μορφή έχει σε θερμοκρασία κάτω από 0 βαθμούς κελσίου , υγρό είναι από 0 έως 100 και αέρια μορφή έχει πάνω από τους 100 βαθμούς κελσίου. Έτσι το νερό έχει το 0 ως σημείο πήξεως (από υγρό σε στερεό ) - τήξεως ( από στερεό σε υγρό) και σημείο βρασμού ( από υγρό σε αέριο) και συμπύκνωσης ( αέριο σε υγρό) . Το νερό επίσης μπορεί να εξατμιστεί , δηλαδή να περάσει να γίνει ατμός σε χαμηλότερη θερμοκρασία όταν ο αέρας παίρνει το επιφανειακό στρώμα του νερού. Το νερό βρίσκεται το 52% των επιφανειακών υδάτων βρίσκεται στις λίμνες, το 1% στα ποτάμια, το 38% υγρασία στο έδαφος,8% στην Ατμόσφαιρα και 1% στους ζωντανούς οργανισμούς.

Από τα συνολικά 1.386 εκατομμύρια κυβικά χλμ. του νερού που υπάρχει στη Γη, περισσότερο από 96% είναι αλμυρό, ενώ το γλυκό αντιστοιχεί σε μόλις 2,6% της συνολικής ποσότητας .Επίσης, το 68% του γλυκού νερού είναι αποθηκευμένο σε μορφή πάγων. Ακόμη, ένα 30% του γλυκού νερού βρίσκεται σε υπόγειους υδροφορείς. Το επιφανειακό γλυκό νερό που βρίσκεται σε ποτάμια και λίμνες είναι λιγότερο από 1% του συνολικού νερού που υπάρχει στον πλανήτη μας. Τα ποτάμια και οι λίμνες λοιπόν αποτελούν τις βασικές πηγές νερού για τις ανάγκες μας.

ΣΕ ΤΙ ΧΡΗΣΙΜΕΥΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ

Το νερό χρησιμεύει σε πάρα πολλά πράγματα. Χρησιμοποιείται αρκετά και ως μέσω παραγωγής ενέργειας την οποία ονομάζουμε υδροηλεκτρική ενέργεια, το νερό για να γίνει ενέργεια αξιοποιείται η ορμή των ποταμών η των χειμάρρων και δημιουργούνται τεχνητές που τις ονομάζουμε <<λεκάνες >>.Στη συνέχεια το νερό αποταμιεύεται σε ταμιευτήρες για μελλοντική χρήση σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για άρδευση-ύδρευση κατά την διάρκεια ξηρών περιόδων.

Το νερό επίσης χρησιμεύει και στον άνθρωπο για τις καθημερινές του ανάγκες, στα ζώα και τα φυτά για να ζήσουν, εάν ο άνθρωπος χάσει το 20% του νερού από το σώμα του κινδυνεύει να πεθάνει.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η ζωή στη Γη εξελίχθηκε από μία <<δεξαμενή>> νερού πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Παλιά όταν το όζον δεν υπήρχε στην Γη την προστάτευε το νερό από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου, από το νερό εξαρτώνται άμεσα πολλές δραστηριότητές μας. Στη Γεωργία και την κτηνοτροφία το χρησιμοποιούμε σε ποσοστό 69%, για την οικιακή χρήση σε ποσοστό 8% ( το περισσότερο το χρησιμοποιούμε στην τουαλέτα!).

Η ΜΟΛΥΝΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Το νερό πρέπει να το προστατεύουμε, να μην το μολύνουμε με σκουπίδια ή με αλλά απορρίμματα πως θα γίνει αυτό ;Δεν θα πετάμε σκουπίδια στα ποτάμια, στις λίμνες κτλ. Και κυρίως αυτά που δεν λιώνουν εύκολα. Όταν περνάμε από μια λίμνη κτλ. κρατώντας χώματα ή ξύλα θα προσέχουμε να μην μας πέσουν κάτω γιατί έτσι όπως βγαίνει έξω η θάλασσα θα τα πάρει μέσα και θα την μολύνει. Ούτε να τα πετάμε πιο μακριά από την θάλασσα γιατί όταν έχει αέρα το νερό βγαίνει έξω και παίρνει σκουπίδια από την άμμο. Αν μολύνουμε το νερό δεν μπορούμε να το πιούμε όχι μόνο εμείς αλλά όλα τα όντα, τα ζώα γιατί αν το πιούμε μπορεί να αρρωστήσουμε και αν δεν έχουν τα δέντρα νερό να πιούν δεν θα έχουμε εμείς οξυγόνο γιατί τα δέντρα θα ξεραθούν. Το νερό όμως μολύνεται πολύ περισσότερο από τα απόβλητα των εργοστασίων που πετάγονται μέσα σε ποτάμια και στη θάλασσα σε μεγάλες ποσότητες. Είναι συνήθως υλικά που δεν μπορούν να καθαριστούν εύκολα από τους ίδιους τους μικροοργανισμούς και έτσι περνάνε από οργανισμό σε οργανισμό φτάνοντας μέχρι τον άνθρωπο και καταστρέφοντας ζωντανούς οργανισμούς. Σε αυτή τη περίπτωση πρέπει τα εργοστάσια να τοποθετούν φίλτρα που θα απογραφούν τα επικίνδυνα υλικά και θα καθαρίζουν το νερό πριν χυθεί μέσα στο ποτάμι. Άλλη πηγή μόλυνσης αποτελεί τα λήμματα από τις αποχετεύσεις που προέρχονται από τα σπίτια. Τα λήμματα αυτά σε φυσιολογικές ποσότητες φιλτράρονται από μικροοργανισμούς που υπάρχουν μέσα στο νερό , αλλά όταν οι ποσότητες που χύνονται είναι πολύ μεγάλες τότε οι μικροοργανισμοί δεν φτάνουν και έτσι το νερό γίνεται βρώμικο. Για να βοηθήσουμε αυτή τη διαδικασία κατασκευάζουμε το κτήρια βιολογικού καθαρισμού.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Αν παρατηρήσει κάποιος τη πορεία του νερού θα διαπιστώσει ότι κάνει συνέχεια ένα κύκλο , γι΄ αυτό και ονομάζεται κύκλος του νερού. Το νερό καθώς εξατμίζεται από τις λίμνες , τα ποτάμια και τη θάλασσα ανεβαίνει, με τη μορφή υδρατμού , ψηλά στην ατμόσφαιρα σχηματίζοντας σύννεφα . Αυτά στη συνέχεια συμπυκνώνονται σχηματίζοντας πιο πυκνά σύννεφα που αργότερα ψύχονται και έτσι δημιουργείται η βροχή , το χιόνι ή το χαλάζι. Το μεγαλύτερο μέρος των βροχών ή των χιονοπτώσεων πέφτουν πάνω στα βουνά οπού συσσωρεύονται και σχηματίζουν ποτάμια. Το μέρος αυτό το ονομάζουμε πηγές του ποταμού. Το νερό συνεχίζει το ταξίδι του μέχρι τη θάλασσα και στη πορεία του μερικές φορές σχηματίζει λίμνες . Μετά εξατμίζεται και πάλι από τον αέρα και τη ζέστη επαναλαμβάνοντας συνεχεία το κύκλο αυτό.



Η Ε΄ τάξη 1/θέσιου Δημοτικού Σχολείου Οπίσω Μέρους Άνδρου

Oι μαθητές της Κύθνου για την αειφόρο ανάπτυξη του νησιού

Πώς θα επιτευχθεί αειφόρος ανάπτυξη στην Κύθνο;Στο ερώτημα αυτό απαντούν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Κύθνου που παρουσιάζουν μέσα από τη Δράση Ευαισθητοποίησης του Προγράμματος ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΙΓΑΙΟ πώς θα μπορούσε να στραφεί το νησί σε μια ποιοτικότερη ανάπτυξη, μέσα από τις προτάσεις που παραθέτουν στο δικό τους «Οδηγό για την αειφόρο ανάπτυξη στην Κύθνο».

Διαβάστε τις απόψεις των μαθητών στη διεύθυνση:
http://www.egaio.gr/files/Draseis_students/Odigos_aeifor_anap/Kithnos_ergasia.pdf

Προσοχή!!! Αλιευτικό…

Η παράνομη αλιεία είναι δυστυχώς ένα φαινόμενο που έχει αρχίσει εδώ και μερικά χρόνια να παίρνει μεγάλες δια-στάσεις. Όλα αυτά γίνονται για χάρη των χρημάτων, καθώς ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Γης τρέφεται από ψάρια και η ζήτηση είναι αυξημένη.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα προκαλείται από τα μεγάλα αλιευτικά που απλώνουν τα αφρόδιχτά τους με αποτέλεσμα να πιάνονται σε αυτά όχι μόνο τα ψάρια που χρειάζονται, αλλά και άλλα είδη ψαριών που είναι προς εξαφάνιση. Το πιο περιζήτητο αλίευμα είναι ο τόνος. Η υπερβολική αλίευσή του μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνιση του σε μερικά χρόνια από τώρα. Ο τόνος αποτελεί για ορισμένες χώρες ένα από τα βασικά είδη καθημερινής διατροφής. Η παράνομη αλιεία επηρεάζει όμως και τους μικρότερους ψαράδες οι οποίοι βλέπουν σιγά σιγά τη δουλεία τους να μειώνεται. Οι κυβερνήσεις τις περισσότερες φορές δεν κάνουν τίποτα για να διορθώσουν αυτό το πρόβλημα. Η λύση πρέπει να δοθεί από όλους μας. Όλοι πρέπει να προβληματιστούμε και αν θέλουμε να προστυχεύσουμε τη θάλασσα να οργανωθούμε από τη στεριά. Μια χαρακτηριστική παροιμία που μπορεί να μας διδάξει πολλά λέει τα εξής:
Ήταν κάποτε ένας κάβουρας και ένας ερωδιός. Ο ερωδιός κορόιδευε το καβούρι επειδή ήταν πολύ αργό. Μια μέρα το καβούρι αποφάσισε να του αποδείξει ότι μπορεί να νικήσει τον ερωδιό. Έτσι αποφάσισαν να κάνουν έναν αγώνα δρόμου. Το καβούρι όμως ζήτησε βοήθεια από όλους τους συγγενείς του και σε κάθε στροφή του αγώνα εμφανιζόταν και ένα διαφορετικό καβούρι. Ο ερωδιός πίστεψε έτσι ότι ο κάβουρας ήταν τελικά πιο γρήγορος από τον ίδιο. Αυτό που πέτυχε ο κάβουρας με τη βοήθεια των συγγενών του είναι ένα παράδειγμα για όλους μας: Να ξεχάσουμε τις δια-φορές μας και να εργαστούμε όλοι μαζί. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προστατέψουμε τις θάλασσες! Και όπως χαρα-κτηριστικά λέει και μια κινέζικη παροιμία: Ο καθένας είναι μια σταγόνα, όλοι μαζί είμαστε ένας ωκεανός…
Οι μαθητές της Ε΄και ΣΤ΄τάξης του Δ.Σ Αντιπάρου

Γ2 - 2o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ ΠΑΡΟΥ- «Η φώκια Σόνια αναλαμβάνει δράση»

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους με στόχο την ευαισθητοποίηση όλων μας απέναντι στην εξαφάνιση της Μεσογειακής φώκιας «monachus- monachus» αλλά και στην προστασία του περιβάλλοντος που απειλείται από όλους μας..

Μια φορά και έναν καιρό ,είχαν λιγοστέψει πολλά είδη ψαριών και θαλάσσιων ειδών. Η Σόνια ,η φώκια monachus-monachus ήταν μια από τις 200 περίπου που είχαν απομείνει από το είδος της.. Φώναξε μια μέρα λοιπόν τη φίλη της καρέτα - καρέτα -τη χελώνα-για να συζητήσουν ώστε να παρθούν αποφάσεις για το τι θα κάνουν ώστε να μη χαθούν όλοι από το βυθό και πεθάνει η θάλασσα. Έτσι έκαναν γενική συνέλευση. Πήραν μέρος όλα τα είδη της θάλασσας.. Πρώτη μίλησε η Σόνια ,η φώκια μας..
-«Φίλοι μου η Θάλασσά μας πεθαίνει.. Κάτι πρέπει να κάνουμε» τους είπε
-έτσι όπως πάνε οι άνθρωποι θα χαθούμε τελείως.. Εγώ και η φίλη μου ήδη κοντεύουμε να εξαφανιστούμε..»και όλα τα θαλάσσια είδη συμφώνησαν μαζί της..
Αποφάσισαν λοιπόν ότι έπρεπε να μιλήσουν στους ανθρώπους και να τους ζητήσουν να καθαρίσουν τη θάλασσα από τα σκουπίδια για να μπορέσουν να ζήσουν.. Μια αντιπροσωπεία βγήκε στη στεριά και θέλησε να μιλήσει με τον υπεύθυνο της θάλασσας.
Συναντήθηκαν αλλά δεν έβγαλαν συμπέρασμα. Οι άνθρωποι δεν συμφώνησαν ..Έτσι η καρέτα - καρέτα και η Σινιά γύρισαν στη θάλασσα και έκαναν κάτι πολύ έξυπνο. .Μάζεψαν τα σκουπίδια της θάλασσας όλοι μαζί και τα πέταξαν στη στεριά. Οι άνθρωποι θύμωσαν με την τρέλα των ψαριών και άρχισαν να ψαρεύουν κάθε μέρα όλο και πιο πολύ για εκδίκηση και τα παιδιά πετούσαν κάθε μέρα σκουπίδια..
Τα ψάρια και τα θηλαστικά αποφάσισαν να κάνουν κάτι . Ήταν έξαλλοι μαζί τους γιατί πέρα από το ψάρεμα και τη μόλυνση ,είχαν πιάσει μια καρέτα- καρέτα και άλλα ζώα και τα φυλάκισαν. Νευρίασε τόσο πολύ η αδερφή της καρέτα - καρέτα που ζήτησε κάτι πολύ σημαντικό.. Να πάνε σε άλλη θάλασσα να ζήσουν ώστε να μην πεθάνουν και για να μπορέσουν οι θηλυκές φώκιες να γεννήσουν ήρεμες τα μικρά τους.. Συμφώνησαν να το κάνουν και πήγαν έτσι σε άλλες θάλασσες να γεννήσουν τα μικρά. .Μα δεν έφυγαν όλοι.. Οι άνθρωποι συνέχισαν να ψαρεύουν πολύ, να μολύνουν ,να σκοτώνουν..
Η Σόνια κάθε φορά που μάθαινε άσχημα νέα ,έκλαιγε. ΄Ετσι μια μέρα ζήτησε από τους φίλους της να γυρίσουν πίσω για να βοηθήσουν τα φοβισμένα θαλάσσια είδη ..Στην επιστροφή όμως αποφάσισαν να κάνουν πινακίδες με συνθήματα και να τα δίνουν στους ανθρώπους..
Τελικά αφού όλα τα ψάρια έφτιαξαν τις πινακίδες ,τις έβγαλαν στη στεριά ,κάλεσαν τα κανάλια της τηλεόρασης με τη βοήθεια της Μ.Ο.Μ που προστατεύει τη Σόνια ,τους μίλησαν δείχνοντάς τους τις πινακίδες που έγραφαν «Μη μολύνετε τη θάλασσα» , «θέλουμε ειρήνη με τους ανθρώπους» , «Μη μας σκοτώνετε» τους εξήγησαν αλλά με τη δημοσιότητα το έμαθαν και αυτοί που έκαναν κακό και νευρίασαν πολύ.. Νευρίασαν τόσο πολύ που ένας κακός ψαράς έριξε σακούλες διαφανείς στη θάλασσα ..Αποτέλεσμα πολλές χελώνες καρέτα-καρέτα εξαφανίστηκαν αφού τις έφυγαν γιατί τις πέρασαν για μέδουσες*.. Η monachus- monachus στενοχωρήθηκε για άλλη μια φορά πολύ και έκλαψε.. Πάλι για άλλη μια φορά αποφάσισαν να φύγουν μέχρι οι άνθρωποι να καταλάβουν το λάθος τους και να καθαρίσουν τη θάλασσα. Γι' αυτό κρύφτηκαν όλοι στα βαθιά. Τα ψάρια, τα όστρακα. οι φάλαινες, τα δελφίνια, οι χελώνες, όλα μα όλα εξαφανίστηκαν στα βαθιά νερά και η θάλασσα νέκρωσε.
Τότε οι άνθρωποι όταν είδαν τι έκαναν, ότι δεν υπήρχαν πια ψάρια καθάρισαν τη θάλασσα, έριξαν φαγητό και περίμεναν..
Όταν τα θαλάσσια είδη ήταν ότι οι άνθρωποι πρόσεχαν πια, αποφάσισαν να γυρίσουν και έτσι η θάλασσα γέμισε ζωή ξανά..
Από τότε οι άνθρωποι έμαθαν να προστατεύουν τα ζώα που κινδύνευαν από εξαφάνιση,, Αυτά πάλι πολλαπλασιάστηκαν και γέμισαν τις θάλασσες του κόσμου..
Έτσι έζησαν αυτοί καλά και μονιασμένοι για πάντα..


* Οι μέδουσες είναι το αγαπημένο φαγητό της καρέτα-καρέτα


Η υπεύθυνη του προγράμματος
ΜΗΡΤΣΕΚΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

Zωή είναι η γη

Δέντρα πονεμένα, δέντρα με ψυχή,
τα κόβεις μονάχα για ένα κομμάτι χαρτί.
Κοίτα γύρω σου τον κόσμο,
έχει καταστραφεί,
δίχως δέντρα, δίχως ζωή.
Η λύση είναι απλή,
Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ
μας σώζει τη ζωή!
Για το αύριο του πλανήτη μας
και της Γης!

Θεοτόκη Ναταλύ
Τμήμα:Δ2’
2ο Δημοτικό Σχολείο Μυκόνου

Για της πικροδάφνης τ΄άνθη-Παραμύθι της Ε1 τάξης του 2ου Δ.Σ Τήνου

Μια φορά και έναν καιρό σε μια ήσυχη πόλη τη Δαφνούπολη, γνωστή σε όλους τους κηπουρούς, γεωπόνους και φυσιοδίφες ζούσε ένας μικρός θάμνος η Δάφνη.
Μεγάλωνε σ΄ ένα δημόσιο πάρκο γεμάτο δέντρα, θάμνους και παρτέρια με καταπράσινο χορτάρι, αγριόχορτα κι αγριολούλουδα.
Όλοι θαύμαζαν τα παρτέρια με τα λουλούδια, κοντοστέκονταν και χάζευαν τα ψηλά δέντρα. Ακόμα και τ’ αγριόχορτα κάποιοι τα μάζευαν για το σπίτι. Κανείς όμως δεν έδινε σημασία στη μικρή Δαφνούλα.
Κι έτσι αυτή μεγάλωνε μόνη… Ξερή και ποτισμένη μόνο από την πικρία της μοναξιάς της. Χωρίς άνθη, χωρίς χρώμα και άρωμα. Έτσι μέρα με τη μέρα η πίκρα αυτή πότισε όλα της τα κλαδιά κι ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε μέχρι τις ρίζες της ώσπου το φύλλωμά της έγινε πικρό σαν δηλητήριο.
Οι κηπουροί δεν πλησίαζαν να τη φροντίσουν, ακόμα και μια χελώνα η Χαιρέτα- Χαιρέτα που ζούσε στο ίδιο πάρκο δεν τη χαιρετούσε, όπως συνήθιζε με τα άλλα φυτά. Όλα τα πλάσματα του πάρκου την φώναζαν κοροϊδευτικά Πικροδάφνη.
Μια μέρα μια παρέα παιδιών ήρθε στο πάρκο κι έπαιζε ζωηρά, οι χαρούμενες φωνές τους αναστάτωσαν την ησυχία της. Ξαφνικά μια πολύχρωμη μπάλα έπεσε πάνω της με ορμή και τη χτύπησε. Η μικρούλα Πικροδάφνη τα έχασε και φοβισμένη όπως ήταν άρχισε να κλαίει. Ένα μικρό αγόρι ψάχνοντας τη μπάλα άκουσε το κλάμα της και γύρισε προς τη μεριά της. Τότε είδε δίπλα στη μικρή Πικροδάφνη την μπάλα του. Έσκυψε να την πάρει και άκουσε μια παραπονιάρικη φωνούλα…
- Πρόσεχε λιγάκι, με τσάκισες!
- Ωχ ποιος είναι εκεί;
- Εγώ είμαι, δε με βλέπεις;
- Σε βλέπω, αλλά δεν ήξερα ότι μιλάς. Αλήθεια μιλάνε τα φυτά;
- Μιλάνε, αλλά μόνο σε όσους τα πιστεύουν!!!
- Συγγνώμη που σε χτύπησα με την μπάλα μου, δεν το ήθελα. Πονάς;
- Είσαι στ’ αλήθεια πολύ ευγενικό παιδί, πώς σε λένε;
- Με συγχωρείς ξέχασα να συστηθώ. Είμαι ο Νικόλας. Κι εσύ;
- Με φωνάζουν Πικροδάφνη…
- Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία. Θες να γίνουμε φίλοι;
- Δηλαδή θα ξανάρθεις;
- Αμέ, θα φέρω και τους φίλους μου για να σε γνωρίσουν.
- Κι εγώ χάρηκα Νικόλα. Μη με ξεχάσεις….
Την επόμενη μέρα ο Νικόλας πήγε πάλι στο πάρκο αλλά αυτή τη φορά έφερε και τους φίλους του, όπως είχε υποσχεθεί στην Πικροδάφνη. Τους είχε πει ότι είχε συνομιλήσει με ένα φυτό, μα εκείνοι δεν τον πίστεψαν.
- Γεια σου Πικροδάφνη ήρθαμε!
Ορίστε εδώ είναι!
- Να σου συστήσω τους φίλους μου.
- Γεια σας παιδιά, είπε διστακτικά η Πικροδάφνη.
Τα παιδιά δεν απάντησαν…
- Μα γιατί δεν τη χαιρετάτε;
- Ο τρελό-Νικόλας τα έχασε παιδιά,
με την Πικροδάφνη έπιασε μπλα μπλα…
τραγουδούσαν οι φίλοι του.
-Μίλα τους πιο δυνατά, γιατί με περνάνε για τρελό,
είπε ο Νικόλας στην Πικροδάφνη.
- Τους μιλάω αλλά αυτοί δε με ακούν. Να κοίτα τους φεύγουν…
- Μα γιατί;
- Αφού σου είπα. Μόνο όσοι αγαπούν τα φυτά μπορούν να τα ακούσουν.
Τα παιδιά έφυγαν και η Πικροδάφνη έμεινε μόνη της με το Νικόλα.
- Γιατί είσαι παραπονεμένη μικρή μου Πικροδάφνη και τα φύλλα σου έγειραν στη γη;
- Λυπάμαι που τα μικρά παιδιά δε νοιάζονται για τη φύση.
- Μη το λες αυτό, δεν είναι όλα τα παιδιά έτσι.
- Μα εγώ δεν έχω γνωρίσει άλλον εκτός από εσένα, που να μπορεί να με ακούσει.
- Κι όμως στο νησί μου πολλά παιδιά νοιάζονται για τα φυτά και θα μπορούν να σε ακούσουν όπως σε άκουσα κι εγώ. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό.
- Υπάρχει τέτοιο μέρος; Σαν παράδεισος μου ακούγεται!
- Η Τήνος είναι! Όμως δεν ξέρω αν θα σου άρεσε να ζεις εκεί. Έχει πολλή υγρασία, δυνατό αέρα και πολύ ήλιο…
- Ααααααααα θαυμάσια!!! Αυτό είναι το αγαπημένο μου περιβάλλον. Σε παρακαλώ πάρε με μαζί σου κι εγώ θ’ ανθίσω, θα αποκτήσω χρώματα για να σ’ ευχαριστήσω.
Έτσι ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Τήνο. Από την ώρα που μπήκε η Πικροδάφνη στο καράβι ανυπομονούσε να φτάσει στο νησί. Το θαλασσινό αεράκι την έκανε να νιώθει κιόλας καλύτερα. Μέσα της δυνάμωνε η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή και η καρδιά της σκίρτησε.
Όταν έφτασαν επιτέλους στην Τήνο, ο Νικόλας το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να τη μεταφυτέψει στο πιο ωραίο παρτέρι του κήπου του. Και επειδή ήταν ήδη αργά, έσκυψε και της έδωσε ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα.
Η Πικροδάφνη σαν έμεινε μόνη της συγκινήθηκε. Δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια της και όπου έσταζαν άρχισε να βγάζει τα πρώτα της κόκκινα άνθη!
Συλλογιζόμενη την αγνότητα της ψυχής του μικρού Νικόλα, το πρώτο λευκό λουλούδι άνθισε στο μέρος της καρδιάς της!
Κι όταν έφερε στο νου της το φιλί του, στα μάγουλά της άνθισαν δυο ροζ λουλούδια.
Και από την ευγνωμοσύνη της στολίστηκε με κίτρινα λουλούδια, φωτεινά σαν τον
ήλιο της Τήνου και … τώρα λάμπει από χαρά!!!

Η ζωή της άλλαξε. Είχε ένα φίλο να την αγαπά και πολλούς φίλους να τη φροντίζουν, όπως της είχε υποσχεθεί ο Νικόλας. Είχε βρει επιτέλους το ιδανικό της περιβάλλον. Καμιά πίκρα δε σκίαζε πια την ψυχή της!

Τέλος

Το παραμύθι αυτό γράφτηκε για τις εκδηλώσεις της «Εβδομάδας Πρασίνου» στην Τήνο,για το έτος 2009, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως «Έτος Πικροδάφνης».



Συγγραφική ομάδα-εικονογράφηση:
Οι μαθητές του Ε1 (αλφαβητικά)

Απέργη Σοφία
Απέργης Νίκος
Αράθυμος Βαγγέλης
Βασιλάκης Στέργιος
Βελουδή Αρετούσα
Βελουδίου Βασιλική
Βιδάλη Μαρλένα
Βιδάλη Ναταλία
Βιδάλης Νίκος
Γεωργακοπούλου Δήμητρα
Γεωργακόπουλος Κωνσταντίνος
Γκινάι Ιωακείμ
Δελλατόλα Κατερίνα
Δελώτη Μάτα
Δεσίπρη Μαρουλίνα
Δεσύπρης Αντώνης
Κομνού Μαρία
Λαγουρού Μαριγούλα
Λεβαντή Μαριάννα
Λέκασι Θεοδώρα


Υπεύθυνη καθοδήγησης η δασκάλα του τμήματος: Θεοχάρη Αγγελική
Επιμέλεια έκδοσης – Η/Υ : Τσουκνίδα Μαρία
Εκδότης: 2ο Δημοτικό Σχολείο ΤήνουΣχολικό έτος: 2008 - 2009

«ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» 15 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗ HELMEPA

Happy birthday HELMEPA! Happy Birthday to you! Τραγουδήσαμε μαζί όλα τα παιδιά που ήμαστε εκεί και σβήσαμε μ’ όλη μας τη δύναμη τα 15 κεράκια που υπήρχαν πάνω στην τούρτα γενεθλίων της Παιδικής HELMEPA, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου στην Αθήνα, στο Ξενοδοχείο ATHENAEUM INTERCONTINENTAL.
Εκεί, με παρουσιάστρια τη δημοσιογράφο Ειρήνη Νικολακοπούλου και συμπαρουσιαστές εμάς τα παιδιά από όλη την Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε μια μοναδική «ζωντανή εκπομπή» για τα 15α γενέθλια της ΠΑΙΔΙΚΗΣ HELMEPA!
Φωνάζοντας δυνατά «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!» ανοίξαμε την εκπομπή κι αναφερθήκαμε σε δραστηριότητες των σχολείων μας, όπως είναι οι καθαρισμοί ακτών, υιοθέτηση παραλιών, προγράμματα ανακύκλωσης, παρεμβάσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.α.
Ακολούθησαν χαιρετισμοί από τον Υπουργό Παιδείας κ. Άρης Σπηλιοτόπουλο, τον Υπουργό Εμπορικής ναυτιλίας κ. Αναστ. Παπαληγούρα, το Γ.Γ. του Υπουργείου Εμπορικής ναυτιλίας κ. Ι. Τζωάννο, το Δήμαρχο Πειραιά κ. Π. Φασούλα, τον εκπρόσωπο της Βουλής και Πρόεδρο της Επιτροπής Περιβάλλοντος κ. Κυρ. Μητσοτάκη, καθώς και από τους Δρα Μιχ. Ιερείδη της CyMEPA στην Κύπρο, Levent Ballar της TURMEPA στην Τουρκία,Chriw Bastis και Antony Backos της NAMEPA στην Αμερική, οι οποίοι μίλησαν για αντίστοιχα προγράμματα των χωρών τους κι ευχήθηκαν «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στα παιδιά της Παιδικής HELMEPA και πάντα επιτυχίες!»
Στη συνέχεια το λόγο πήραν ο Πρόεδρος της HELMEPA καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, ο Γενικός Διευθυντής της HELMEPA κ. Δημ. Μητσάτσος κι ο Ακαδημαϊκός Καθηγητής και Πρόεδρος του Αστεροσκοπείου Αθηνών κ. Χρ. Ζερεφός, ο οποίος με λόγια απλά και κατανοητά μίλησε για το περιβάλλον και τις απειλές που δέχεται, καθώς και για τις κλιματικές αλλαγές που ζούμε σήμερα στον πλανήτη μας.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν πολλοί εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές και μέλη της HELMEPA και τίμησε με την παρουσία της η πρώην Υπουργός παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου.
Μετά από τις αρχαιρεσίες το Νέο Προεδρείο του 15ου Συμβουλίου Αντιπροσώπων της HELMEPA JUNIOR είναι το εξής:

ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Απέργη Κατερίνα
4ο Δημοτ. Σχ. Ερμούπολης
Κυκλάδες
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Παπαδοπούλου Ιωάννα
2ο Δημοτ. Σχ. Βόλου
Θεσσαλία
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Μαθιουδάκη Ταξιαρχούλα
3ο Δημοτ. Σχ. Ρεθύμνου
Κρήτη

Κλείνοντας η ωραία αυτή εκδήλωση καταλάβαμε όλοι ότι για τη λύση του προβλήματος της μόλυνσης του περιβάλλοντος απαιτούνται αλλαγές στην καθημερινή συμπεριφορά όλων μας! Κι αυτό που πάντα πρέπει να έχουμε στο νου μας, εάν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι αυριανοί πολίτες της χώρας μας με περιβαλλοντική συνείδηση, είναι η φράση που στο παρελθόν έχει διατυπώσει πολλές φορές ο Πρόεδρος της HELMEPA καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος κι επανέλαβε στη διάσκεψη ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Παπαληγούρας: «Δεν κληρονομήσαμε το περιβάλλον από τους γονείς μας, αλλά το δανειστήκαμε από τα παιδιά μας!»

Ερμούπολη, 25 Φεβρουαρίου 2009

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΠΕΡΓΗ
Πρόεδρος Συμβουλίου Αντιπροσώπων
HELMEPA JUNIOR

2.ΜΗΝΥΜΑ
ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
ΤΗΣ HELMEPA JUNIOR
ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΠΕΡΓΗ,
ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ 4ου ΔΗΜ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ


Μικρά και μεγάλα, ευτυχισμένα, χαμογελαστά παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα,
Είμαι η Κατερίνα από την Ερμούπολη της Σύρου. Καμιά φορά αναρωτιέμαι και προσπαθώ να δω βαθιά μέσα στο μέλλον, πώς θα είναι, άραγε, ο κόσμος μας μετά από μερικά χρόνια… Δυστυχώς, κάθε μέρα που περνάει καταλαβαίνω ότι δεν ζούμε σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο! Θέλω ο καθένας από μας να το καταλάβει αυτό! Ο κόσμος μας τώρα τελευταία έχει γίνει ΑΝΩ ΚΑΤΩ κι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό! Προξενήσαμε στον πλανήτη μας ένα σωρό φυσικές καταστροφές, όπως τη μόλυνση του περιβάλλοντος, το ασυλλόγιστο κυνήγι κάποιων ζώων, την ελάττωση του όζοντος κλπ. Μπορεί κανείς να θυμηθεί πόσο πράσινη ήταν άλλοτε η εξοχή και πόσο γαλάζιος ήταν κάποτε ο ουρανός; Άραγε, τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα ξαναδούν αυτά τα δύο τόσο λαμπερά χρώματα στον πλανήτη ή θα έχουν την «ευχαρίστηση» να ζουν στη γκρίζα ζούγκλα του τσιμέντου και αντί για φυσικά σύννεφα να βλέπουν «σύννεφα» από βρώμικους, μολυσμένους καπνούς; Μια ματιά γύρω μας είναι αρκετή! Ο κόσμος μας είναι πραγματικός, είναι ζωντανός, αλλά είναι καταδικασμένος να πεθάνει! Εξαρτάται από εμάς, από όλους εμάς να τον αλλάξουμε, αρκεί όλοι μαζί να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να πετύχουμε.
Ο κόσμος μας τρέχει σ’ έναν αγώνα ταχύτητας προς την αυτοκαταστροφή! Μοιάζει με ένα αυτοκίνητο που τρέχει με 200χλμ την ώρα σ’ ένα δρόμο γεμάτο λακκούβες και καταλήγει στον γκρεμό!!! Μήπως ταράζει αυτή η εικόνα; Κι όμως, πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Άλλωστε, το ξέρουμε όλοι από καιρό, πως έτσι είναι τα πράγματα. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά δημιουργούμε τον κόσμο μας και είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτόν και κανένας δεν πρέπει να κατηγορηθεί περισσότερο από το διπλανό του! Αρκεί να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια με θάρρος και ειλικρίνεια.
Ο κόσμος μας βρίσκεται σε αποσύνθεση και δεν είναι η στιγμή για απελπισίες και στεναγμούς, αλλά η στιγμή να ανασκουμπωθούμε και να βοηθήσουμε.
Κι εμείς τα ίδια τα παιδιά είμαστε υπεύθυνα για το μέλλον της εποχής μας και πρέπει να σχεδιάσουμε, έστω κι ένα μικρό μέρος της εικόνας αυτού του κόσμου, με τα δικά μας χρώματα και να τον κάνουμε όπως εμείς θέλουμε! Φτάνει να προλάβουμε, προτού καταντήσει μια μουντζούρα και δεν ξεχωρίζουμε τη στεριά από τη θάλασσα!
Δεν είναι ευχάριστα όλα αυτά, αλλά -δυστυχώς- είναι η αλήθεια! Αυτό που έχουμε σήμερα είναι μια απειλή για τις νύχτες που ξεκουραζόμαστε και για τις μέρες που εργαζόμαστε!
Εμείς τα παιδιά θέλουμε έναν πολύ όμορφο κόσμο, γεμάτο λουλούδια, ειρήνη κι αγάπη, έναν κόσμο όπου θα είναι άξια να ζήσουν και τα παιδιά και τα εγγόνια μας χωρίς πολέμους και μόλυνση!

Πανελλήνια διάσκεψη ομάδων HELMEPA JUNIOR
Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2009

Επιστολές μαθητών του 4ου Δημοτικού σχολείου στο δήμαρχο Ερμούπολης

1.Αξιότιμε κύριε δήμαρχε,
Είμαστε τα παιδιά της τρίτης τάξης του 4ου Δημοτικού σχολείου Ερμούπολης. Θέλουμε να σας αναφέρουμε τα προβλήματα που απασχολούν εμάς τα παιδιά σχετικά με την πόλη μας. Το εργοστάσιο της Δ.Ε.Η., εκεί που βρίσκεται είναι επικίνδυνο για όλους μας και ειδικά για τα παιδιά που παίζουμε ποδόσφαιρο εκεί κοντά. Ένα άλλο πράγμα που μας στεναχωρεί είναι οι παιδικές χαρές που είναι ελάχιστες και οι περισσότερες από αυτές που υπάρχουν είναι κατεστραμμένες. Επίσης ένα σημαντικό θέμα είναι η ανακύκλωση και εμείς τα παιδιά ζητάμε δίπλα σε κάθε κάδο απορριμμάτων να τοποθετηθεί ένας κάδος ανακύκλωσης για γυαλί, χαρτί και αλουμίνιο όπως σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Θέλουμε επίσης να φυτευτούν περισσότερα δέντρα και εμείς τα παιδιά να βοηθήσουμε όπως μπορούμε.Σας ευχαριστούμε πολύ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ Γ1 4ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ
ΟΜΑΔΕΣ HELMEPA JUNIOR

2.Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,
Είμαστε οι μαθητές της Γ2 τάξης του 4ου Δημοτικού Σχολείου Ερμούπολης. Ήρθαμε στο χώρο που εργάζεστε, στο Δημαρχείο, για να σας γνωρίσουμε από κοντά, να δούμε το χώρο του Δημοτικού Συμβουλίου και να σας ρωτήσουμε κάποια πράγματα που θα θέλαμε να μάθουμε. Η πρώτη μας απορία είναι γιατί στην Ερμούπολη δεν υπάρχει ένας μεγάλος παιδότοπος για να παίζουν τα παιδιά και να διασκεδάζουν όταν έχουν τελειώσει τα μαθήματά τους;Γιατί δεν υπάρχουν φανάρια στην πόλη μας αφού τα αυτοκίνητα είναι τόσα πολλά; Γιατί δεν υπάρχουν πολλά πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα και τα βλέπουμε να παρκάρουν και πάνω στις ράμπες;Μήπως θα έπρεπε να υπάρχουν ειδικοί δρόμοι για τους ποδηλάτες;Κάτι άλλο που θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε είναι, επειδή η Σύρος δεν έχει πολλά δέντρα, μήπως θα έπρεπε να γίνουν κάποιες δενδροφυτεύσεις;Με τα αδέσποτα σκυλιά τι προβλέπεται να γίνει;Τέλος, για να μη σας κουράζουμε κιόλας, θα μπορούσατε να βρείτε κάποια λύση για να χτιστεί μια ακόμα αίθουσα διδασκαλίας στο σχολείο μας γιατί του χρόνου θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα;Σας ευχαριστούμε πολύ που μας ακούσατε και ελπίζουμε να μας λύσετε μερικά απ’ τα προβλήματα μας.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Γ’2 ΤΑΞΗΣ 4ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΡΜΟΥΠΟΛΗΣ
ΟΜΑΔΕΣ HELMEPA JUNIOR

Παραμύθι για το ναυάγιο του SEA DIAMOND

Ένα παραμύθι για το ναυάγιο του πλοίου SEA DIAMOND γραμμένο από τους μαθητές του δημοτικού σχολείου Ακρωτηρίου Θήρας μπορείτε να διαβάσετε στη διεύθυνση:
http://save-santorini.blogspot.com/search?updated-max=2008-06-24T20%3A40%3A00%2B03%3A00&max-results=20

Toξική βόμβα στο βυθό της Σαντορίνης

Μετά τον χαμό δύο επιβατών (πατέρας και κόρη) το SEA DIAMOND, αν και ακίνητο και σιωπηλό, δεν προκαλεί τίποτα άλλο παρά προβλήματα στο νησί μας. Απάντληση δεν έχει γίνει, πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν γίνει καθόλου, θα συνεχίζεται η διαρροή πετρελαίου για 5-7 χρόνια, ακόμα. Αυτούς τους 10 μήνες που είναι το SEA DIAMOND στο βυθό της Καλντέρας, κάτω από την μύτη μας, σίγουρα έχουν προκληθεί ήδη οικολογικές καταστροφές. Ας πάμε στο πετρέλαιο. Σε όλα τα ναυάγια που έχουν γίνει στο εξωτερικό, η απάντληση του πετρελαίου, ήταν το πρώτο πράγμα που γινόταν. Το πετρέλαιο, έχει την εξής ιδιότητα, όταν έρχεται σε επαφή με το νερό: ποτέ δεν ανεβαίνει όλη η ποσότητά του στην επφάνεια. Ένα μεγάλο μέρος από αυτό κατακάθεται στο βυθό προκαλώντας τεράστια καταστροφή στα οικοσυστήματα της θάλασσας. Το πλανγκτόν, η τροφή εκατοντάδων ψαριών, καταστρέφεται, τα φύκια "κουκουλώνονται" με το πετρέλαιο, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να απορροφήσουν τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για να επιζήσουν. Ένα άλλο μέρος του πετρελαίου από το ναυάγιο, με την επίδραση του ηλίου, μετατρέπεται σε αέρια του θερμοκηπίου, τα οποία συμβάλλουν αρνητικά στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Και ότι απομένει από το πετρέλαιο, ανεβαίνει στην επιφάνεια. Αυτό, ως ένα βαθμό, είναι καλό, επειδή, μπορεί έτσι να απομονωθεί και να συλλεχθεί. Όμως προκαλεί το εξής: κρύβει την ακτινοβολία του ηλίου, και έτσι τα φύκια και το πλανγκτόν, δεν δέχονται ηλιακή ακτινοβολία, η οποία είναι απαραίτητη για την επιβίωση τους. Η ηλιακή ακτινοβολία, είναι απαραίτητη σε αυτούς τους φυτικούς οργανισμούς, γιατί χωρίς αυτή, δεν μπορούν να φωτοσυνθέσουν, άρα δεν μπορούν και να παράγουν την τροφή τους και το οξυγόνο, που ειναι απαραίτητο, για τους υπόλοιπους οργανισμούς της θάλασσας (ψάρια, κ.τ.λ.).Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά την άποψή μου, είναι τα τοξικά χημικά τα οποία, προέρχονται από την διάβρωση των οργάνων πλοήγησης και διαφόρων ηλεκτρονικών συσκευών του πλοίου (υπολογιστές, ηλεκτρονικές πυξίδες, μπαταρίες, τηλεοράσεις). Τοξικά χημικά, από οθόνες υπολογιστών, ραδιενεργά -ίσως- χημικά από τα όργανα του πλοίου, μπαταρίες, από διάφορες συσκευές, μέταλλα επιβλαβή προς τον οργανισμό μας, όπως μόλυβδος, έχουν αρχίσει να πλέουν ελεύθερα στην θάλασσά μας. Αυτά τα υλικά, δεν μπορούν να συλλεχθούν. Είναι αόρατα. Εμείς το μόνο που θα βλέπουμε θα είναι οι συνέπειές τους στο περιβάλλον και προς εμάς: ψόφια ψάρια (άρα και μείωση της αλιείας), καρκίνος που ίσως προέλθει από τις τοξικές ουσίες που καταναλώνουν τα ψάρια, τα οποία θα καταναλώνουμε και εμείς οι ίδιοι. Ξεχάστε τα ωραία απογεύματα στην παραλία, να κάνετε βουτιές. Όλοι θα ζούμε με τον φόβο του καρκίνου, με τον φόβο των τοξικών χημικών. Στις παραπάνω συνέπειες, της παραμονής του ναυαγίου, συνυπολογίστε και το γεγονός ότι, στο σημείο που βυθίστηκε το SEA DIAMOND, θα δημιουργηθεί σιγά σιγά, ένας πλωτός σκουπιδότοπος, από όλα τα αντικείμενα που ήταν στο καράβι, τα οποία, θα ανέβουν στην επιφάνεια. Όλα τα παραπάνω, εκτός από το γεγονός ότι θα μας προκαλέσουν προβλήματα υγείας, θα αποτελέσουν (ή ήδη ίσως, να αποτελούν) ένα μεγάλο οικονομικό πλήγμα στο νησί μας. Θα προκαλέσουν ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στον τουρισμό μας, την κύρια πηγή της οικονομίας μας. Τα επόμενα χρόνια, θα αρχίσουμε να μετράμε τους τουρίστες, αν δεν γίνει ανέλκυση. Η ανέλκυση, είναι η μόνη λύση, για να μην υποστούμε τις συνέπειες. Η τοπική αυτοδιοίκηση και οι πολίτες αυτού του τόπου, καθώς επίσης και τα υπουργεία Ναυτιλίας και ΠΕΧΩΔΕ, οι οικολογικές οργανώσεις, τα Μ.Μ.Ε., η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, να πιέσουν την ναυτιλιακή εταιρεία, με πρόστιμα και συλλήψεις (αν χρειαστεί), να ανελκύσουν το πλοίο, όσο πιο σύντομα γίνεται, διότι ένας μικρός σεισμός να γίνει, τότε το ναυάγιο, θα χαθεί στα βάθη του βυθού της Καλντέρας, και τότε η ανέλκυση, θα είναι πλέον αδύνατη.Ως πολίτες αυτού του τόπου, έχουμε αντιδράσει ήδη για την παραμονή του SEA DIAMOND στο βυθό της Καλντέρας. Την Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου, παρά το τσουχτερό κρύο και αέρα, συγκεντρώθηκαμε στην Κεντρική Πλατεία Φηρών, όπου και διαμαρτυρήθηκαμε στις τοπικές αρχές. Απαίτησαν επίσης να ανελκυθεί το πλοίο, γιατί πολύ απλά, θέλουν μια βιώσιμη Σαντορίνη. Δυναμικό παρόν, είχαμε και εμείς, το γυμνάσιο Θήρας, με πολλά πανό. Από το δημοτικό σχολείο Φηρών και από τα υπόλοιπα σχολεία του νησιού, η συμμετοχή ήταν μικρότερη. Κυριάρχησε το σύνθημα:"Το πλοίο σηκώστε, το νησί μας σώστε."Ας ελπίσουμε, ότι η διαμαρτυρία, αυτή θα έχει αποτέλεσμα. Τα πανό μας, δηλαδή τα πανό του Γυμνασίου Φηρών, φυλάχθηκαν, γιατί μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθούν και δεύτερη φορά, αν η διαμαρτυρία δεν αποφέρει καρπούς.Είναι κρίμα, ένα διαμάντι της θάλασσας, όπως η Σαντορίνη, να χαθεί και αυτό μαζί με το SEA DIAMOND. Κάντε κάτι! Ανέλκυση τώρα!

Σωτήρης Κοπατσάρης

Πρώην πρόεδρος ΗΕLMEPA JUNIOR-Μαθητής από Σαντορίνη

ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΔΡΑΣΗ! ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΓΗ!

Oι προηγούμενες γενιές μας άφησαν τρεις ξεχωριστές κληρονομιές: το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τις τρύπες του όζοντος πάνω απ' τους πόλους και την ρύπανση εδάφους, υδάτων, ατμόσφαιρας.
Έτσι θα τις αφήσουμε;
Αν δεν κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας (όπως περιορισμός σκουπιδιών και ρύπων, καθώς και ανακύκλωση), δεν μας βλέπω καλά...
Ειδικότερα, αν δεν κάνουμε κάτι, το 1/4 των ζωντανών οργανισμών στη γη θα εξαφανιστεί, δεν θα υπάρχουν σχεδόν καθόλου δάση, η νότια Πελοπόννησος και τα νησιά του Αιγαίου θα γίνουν έρημοι, η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει από το λιώσιμο των πάγων λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου και χώρες όπως το Μπαγκλαντές που βρίσκεται μόνο 2 μέτρα απ' την επιφάνεια της θάλασσας θα βυθιστούν. Όλα αυτά πρόκειται να συμβούν σε 30 χρόνια. Μην σας φαίνεται μακρινή εποχή το 2030, γιατί τότε εμείς τα παιδιά, θα ζούμε, θα δουλεύουμε και θα ανατρέφουμε τα παιδιά μας. Πώς όμως θα γίνουν όλα αυτά αν δεν κάνουμε κάτι για να σωθούμε τώρα; Αν δεν κάνουμε κάτι ο 20ος και 21ος, θα είναι μάλλον οι τελευταίοι αιώνες που διανύει η ανθρωπότητα. Το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο στον ορίζοντα. Ας το κάνουμε ξεκάθαρο...

ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΔΡΑΣΗ!
ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΓΗ!

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΟΠΑΤΣΑΡΗΣ
πρώην πρόεδρος HELMEPA JUNIOR-μαθητής από Σαντορίνη